Doorbijten

Schrijver Pennachi zegt dat dit het boek is waar hij voor op de wereld is gekomen. Het verhaal avan een volksverhuizing naar een moerasgebied dat in opdracht van Mussolini, moest worden drooggelegd. Het fascisme is in opkomst als de lijvige roman begint en de familie die je als lezer volgt voelt zich er toe aangetrokken. Niet eens zo zeer vanuit volle overtuiging, maar door een toevallige ontmoeting tussen de grootvader en een van de oprichters van de partij van Mussolini. Als lezer snap je overigens dat een boerengezin de politieke kleur aanhangt van een partij waarvan je denkt dat zij het beste met je voor hebben. Zeker als die partij een gezicht heeft. De socialisten hadden geen daadkracht en de fascisten toonden zich de helden van de armen door het boerenland aan de boeren te geven. Dat begrip is raar gevoel. Je weet dat het niet klopt. Het boek toont nergens de andere kant van het fascisme. Vooral de zonen van een grote arme familie , de familie Peruzzi, waarbij pech altijd op de loer ligt speelt de hoofdrol. Zwarthemden die van narigheid naar narigheid leven. Het verhaal, wordt vertelt door een alwetende verteller. Een echte verteller die de lezer met u aanspreekt, regelmatig het pad verlaat en even terzijde nieuwe feiten toevoegt. Het blijft moeilijk onder woorden te brengen waarom ik het boek uitlas. De stijl is zeker naar mate het verhaal vordert irritant. Toch werd ik het boek steeds weer ingezogen. Wat een tijd! Keihard en onvoorspelbaar. Ik ben blij dat ik het uit heb, maar ook dat ik het gelezen heb.