Scherp en defensief

Beste klootzak van Virginie Despentes voelde in het begin als een kamer vol spiegels die allemaal door dezelfde hand zijn gepolijst. Je kijkt van de ene naar de andere, maar ziet steeds variaties van dezelfde uitdrukking. De brieven en berichten van de personages klinken opvallend gelijk, waardoor het eerder voelt als één stem dan als een echt gesprek. De toon is scherp en defensief, soms ronduit intolerant, alsof je reacties onder een polariserend Facebook-bericht leest.

Toch verandert er iets als je blijft lezen. Zoals een treinraam dat eerst alleen je eigen reflectie toont, wordt het glas langzaam minder ondoorzichtig. Achter de publieke rollen verschijnen mensen die worstelen met schaamte, verslaving en ouder worden. De brieven worden minder aanvallend, soms kwetsbaar, soms oprecht.

Virginie Despentes geeft een stem aan outsiders en mensen die gemakkelijk worden afgeschreven. Dat maakt het boek interessanter naarmate het vordert, al bleef ik me bewust van de constructie en voelde ik me nooit echt dichtbij de personages.