Dit boek is geen kooi, maar een open raam

Wat Chloe Dalton beschrijft, in Een haas in huis, is echt gebeurd: een jonge wilde haas, gevonden tijdens de lockdown en een vrouw (Chloe) die besluit vooral niets toe te eigenen.

Geen reddersdrang, geen vertedering die bezit wil worden.
Alleen aandacht en terughoudendheid.

Dat maakt dit boek zo interessant. De haas wordt niet menselijk gemaakt, niet getemd, niet ingezet als symbool dat alles moet verklaren. Elke handeling kan schade doen. Zelfs zorg.

Dit boek is geen kooi, maar een open raam.
Je kijkt naar binnen, de haas kijkt terug
en op elk moment kan ze verdwijnen.

Dalton schrijft zonder haast. Ze observeert gedrag, gevaren, grenzen. Wat kan helpen, wat juist niet. Hoe nabijheid soms een bedreiging wordt.

In Een haas in huis sijpelt ook een stille kritiek op landbouw mee. Niet pamflettistisch, maar feitelijk en precies. Maaien, ploegen, efficiëntie: wat voor de mens vooruitgang is, betekent voor wild vaak verlies. Nesten verdwijnen, dekking verdwijnt, timing raakt ontwricht.

Wat overblijft is een boek over verantwoordelijkheid zonder bezit. Over zorg die tijdelijk is. En over de moeilijke, maar zeldzame kunst om iets lief te hebben zonder het vast te willen houden.
Ik vond het prachtig!