Morele kompas

Ik luisterde Zeven Brieven terwijl het leven doorging. Tijdens werk, wandelingen, koken, kleuren en het huishouden. Tina de Bruin leest haar eigen roman voor. Haar stem is rustig, bijna zacht, maar wat ze vertelt is allesbehalve licht.

In Zeven brieven beschrijft ze een jeugd vol breuken: verlaten door beide ouders, omringd door geweld en mannelijke agressie. Haar komaf is hard. Onveilig. Onrechtvaardig.

En toch is wat me het meest raakt niet de ellende, maar wie zij zélf is.
Als kind al opmerkzaam. Lief. In staat om goed en kwaad van elkaar te onderscheiden, zelfs wanneer haar omgeving dat morele kompas niet voorleeft. Ze merkt hoe haat wordt doorgegeven, je haat de buurvrouw omdat je opa haar haat, en ze kijkt daar als jonge tiener al kritisch naar. Dat bewustzijn, zo vroeg, is indrukwekkend.

Wat uit het verhaal spreekt, is een liefde die niet geleerd werd, maar uit haarzelf lijkt te komen. De zachtheid waarmee ze over haar oma schrijft. De loyaliteit in vriendschap. Het vermogen om niet te verharden.

Dat contrast maakt dit boek zo bijzonder: een harde jeugd, en toch een kind dat kiest voor menselijkheid.