Elke zin lijkt afgewogen

Seán Hewitt schrijft alsof hij de wereld eerst heeft bekeken voordat hij hem opschreef. Elke observatie is zorgvuldig, elke zin lijkt afgewogen op klank en ritme.

Je merkt aan alles dat hij uit de poëzie komt. De taal is beeldend, zacht, soms bijna breekbaar. Landschap, herinnering en verlangen vloeien in elkaar over. Het zijn geen zinnen die je voortduwen, maar zinnen die je laten blijven hangen.

Als roman mist het boek voor mij kracht; als stijlstudie is het prachtig. Ik heb het niet gelezen om te weten hoe het afloopt, maar om te voelen hoe het geschreven is.