Het verhaal ademt liefde

Ode aan mijn handen bevestigt voor mij opnieuw waarom Jesús Carrasco een schrijver is van wie ik alles blind koop. Nog nooit heeft hij me teleurgesteld.
Dit boek is wel heel anders dan zijn eerdere werk: rustiger, zachter, bijna beschouwend. Alsof hij zichtbaar in een andere levensfase is aangekomen. Dezelfde schrijver, een totaal ander boek.

Het verhaal ademt liefde: voor familie en vrienden, voor afkomst, huis en dorp, voor het leven zelf, maar ook voor het fysieke werk en alles wat handen kunnen dragen. Mooi detail is hoe Carrasco zijn vrouw en dochters vraagt hoe zij in het boek willen heten. En hoe hij zich in hoofdstuk 9 realiseert dat de naam R2D2 hem telkens uit zijn concentratie haalt, waarna hij zijn jongste vraagt een andere naam te bedenken. Het wordt Berta, een naam die hij vervolgens tot het einde trouw blijft gebruiken.