Indringend

Lara Taveirne schrijft over het verlies van haar broer met een precisie die zacht is en tegelijk onontkoombaar. In korte scènes, herinneringen en metaforen laat ze zien hoe rouw zich niet netjes laat verdelen. Niet in de tijd en niet binnen een gezin.

Een van de meest indringende passages is het stuk dat haar vader schrijft aan zijn zoon, op kerstavond. De kerstlichtjes die ooit samen werden gekocht, worden een metafoor voor het gezin: één haperend lampje en de hele streng valt uit. Sinds Wolfs verdwijning is alles donker.

Ook de manier waarop Taveirne terugkijkt op het gezin vóór Wolf, toen ze met z’n vieren waren, is pijnlijk mooi. Alsof die fase achteraf een voorstadium blijkt, een oefening in samen zijn, voordat Wolf kwam en het geheel zijn betekenis gaf. En daarna: zijn afwezigheid, die alles herschrijft.

Wat dit boek voor mij bijzonder maakt, is hoe eerlijk het is over rouw binnen een gezin. Over elkaar willen steunen, maar elkaar ook missen. Over nabijheid die troostend kan zijn, en afstand die soms onvermijdelijk voelt. Niet elk gezin vindt elkaar in verlies, soms valt het juist uiteen. Die waarheid durft dit boek te laten bestaan, zonder oordeel.

Zelf verloor ik mijn broer op jonge leeftijd. Niet door zelfdoding, en hij was ouder dan ik, en juist daardoor herken ik zowel veel als weinig. Rouw die zich vastzet in flarden, in stiltes, in wat nooit is uitgesproken. Wolf verwoordt dat gebied op een manier die zeldzaam is.

Dit is mijn eerste kennismaking met Lara Taveirne, maar zeker niet de laatste. Haar taal is helder en uniek, haar beelden blijven.