Vaak hardop gelachen

Ik zou wel in het hoofd van Rob van Essen willen wonen.
De wereld die hij maakt, draagt je.

De personages hoef je niet te doorgronden
om bij ze te zijn.
Ze bestaan, bewegen, zeggen iets.
Ze krijgen geen scherpe randen,
maar wel een aanwezigheid die blijft.

Alles lijkt zich te voltrekken zonder nadruk.
Dingen gebeuren, keuzes worden gemaakt,
maar nooit met grote gebaren.
Het voelt vertrouwd, bijna vanzelfsprekend,
alsof je er al langer bent dan je dacht.

En ergens tussendoor
heb ik vaak hardop gelachen.