Hallucinant

Na de eerste zeg maar twintig bladzijden van dit boek - wat volgens mij bezwaarlijk "roman" kan genoemd worden - krijg je als lezer onvermijdelijk de gedachte: "dit houd ik niet vol". Het is vooral het hectische wat afschrikt, zowel in stijl als in taal. Soms denk je aan Van Ostaijen, soms aan een of ander dagboek, dan weer een verzameling knipsels. Tweespalt: moet dit echt?

De protagonisten zijn van deze tijd, de inhoud is razend actueel, het woord "jongeren" krijgt een literaire invulling die letterlijk omverblaast. De aparte wereld van druggebruik bij jonge mensen, maar ook de steeds maar botsende verhoudingen tot "volwassenheid" worden hier met een ruwe verfborstel uitgetekend. Elk woord is - hoe onverstaanbaar ook - van kapitaal belang.

Dit boek kluistert op vele gebieden, het verbaast en boeit, het verwondert en sleept mee, het ontroert en vraagt om inleving, het neemt de volhardende lezer genadeloos op sleeptocht vanaf bladzijde 21, om niet meer los te laten. No way.

Bewonderenswaardig om deze gedurfde stijlmanier ogenschijnlijk los uit de vuist en toch mega geraffineerd toe te passen, zeker voor een piepjonge auteur als Lovrenski. Als debuut is dit ronduit hallucinant, of beter gezegd, ha- lu - ci - nant. Haast onbegrijpelijk hoe de hoge moeilijkheidsgraad van deze stijloefening tot de laatste zin aangehouden wordt - haken en ogen aan mekaar hangend of niet - en blijft boeien.

Reikhalzend uitkijken nu of dit beenharde hoge niveau aangehouden kan worden bij een mogelijk volgende publicatie. Als dit een natuurlijk schrijverstalent is en de auteur gaat op een verstandige manier om met zijn gigantisch potentieel, staat er ons nog wat te wachten. Fingers crossed for that. Whollah.

Wat mij betreft zes sterren, geen beef mee.