Een Heel Leven...

Een heuse roman in al zijn hoedanigheden, waarin de verhaallijn in hoofdzaak de lezer meevoert in diverse emoties en soms zelfs voorspelbare omstandigheden - alsof er een of andere demon het geheel boosaardig bestuurt.
Verdiende Booker Prize, zeker weten. Een toegankelijk en toch wel boeiend relaas over fatum, passionele liefde, verschillende plots, situaties en personages die in een strakke vertelstijl aan mekaar gewoven worden, tegelijkertijd over verschillende generaties heen. Vandaar dat het me soms deed denken aan het eenvoudige doch oh zo mooie "Een Heel Leven" van Robert Seethaler - een overigens niet te onderschatten debuut.

Istvan weet je mee te nemen van in het begin, en hij steelt ergens je hart of net niét. Eens de karaktertekening min of meer duidelijk is, volgt ook een zekere vorm van voorspelbaarheid: hoe goed het ook gaat, dit komt nooit goed.

Soms is de realiteitszin een beetje zoek, maar dat stoort niet in het stuwende betoog van deze toch wel getalenteerde verteller, integendeel, het past constant netjes in wat nog komen moet.

Graag gelezen. Vond het zelfs een boeiende leeservaring, waarbij de stijl van korte zinnen en het repetitieve in de op de duur herkenbare reacties van de hoofdpersonages een belangrijke rol gaan spelen. Stilte is voorspelbaar, en ook via woorden of zinnen die er niet staan wordt het verhaal opbouwend verder verteld. De plotse blanco pagina's op het einde zeggen op die manier dat Jacob, het zoontje van de protagonist, iets ergs overkomen is, méér nog, dat hij het ongeval met zijn moeder niet heeft overleefd. Het is dus zelfs méér dan tussen te lijnen lezen.

Benieuwd wat het overige werk van deze auteur te bieden heeft - hoe dan ook is de toon gezet om het verder te ontdekken.