De mus fladdert niet in mijn borst!

Met de vrouw in de spiegel heeft de veelvuldig gelauwerde top auteur een ander soort boek geschreven dan ik tot nu toe van hem gewend ben. De uitgever zet hem in de hoek van de literaire thriller,

Ik weet niet zo heel goed waar ik het moet plaatsen. Tot ruim over de helft denk je dat je te maken hebt met een soort van (liefdes?) roman gedomineerd door het wel en wee van de rijzende ster Rachel Wells, een verslaggeefster die na de verschrikkingen die ze ziet en verslaat na de aardbeving op Haïti instort en ziet dat ze ten prooi valt aan allerlei stoornissen en angsten waarvan pleinvrees er één is. Als ze de charmante Brian Delacroix opnieuw ontmoet lijkt het stapje voor stapje weer beter met haar te gaan. Dan doet ze een grote ontdekking en verandert alles. Zo ook het boek. Vanaf daar gaat het meer op een thriller lijken al is de term misdaadverhaal vol met oplichting en zwendel waarschijnlijk meer van toepassing.

Het tweede gedeelte van het boek is van een mooi niveau en zit vol geloofwaardige en originele plotwendingen die je een aantal keren op het verkeerde been zetten. Dat de zwendel gaat klappen staat buiten kijf, maar wie, wat , waar, en hoe blijft lange tijd de vraag. In dit gedeelte bewijst Lehane maar weer eens dat hij van de buitencategorie is. Echter voor dat ik daar was moest ik me echt door het boek heen worstelen, was de spanning ver te zoeken en gebeurde er wel erg weinig. Voor mij zijn mooie dialogen, beschrijvingen van weinig ter zake doende gebeurtenissen en uitdiepingen en opbouw van karakters niet genoeg, dan wel dat wat ik zoek in een thriller. Het aansprekende tweede gedeelte maakt dit niet volledig goed