Toch weer ingetrapt

Dit boek zat bij mijn gratis maand van Bookchoice en wilde ik eerst niet lezen, maar omdat iemand in een recensie schreef normaal niet van Feel Good te houden maar dit boek wel goed vond en omdat het deels in Engeland speelde, een land waar ik ook regelmatig kerst gevierd heb, ben ik er toch aan begonnen. En ik heb het boek ook uitgelezen, want anders mag ik er geen recensie over schrijven, vind ik.

Maar nu weet ik dat ik er echt nooit meer in moet trappen als een Feel Good wordt aangeprezen. Er staan steevast zoveel chronologische fouten en onmogelijkheden in! In dit boek verliest iemand een laptop en vindt hem op een andere plaats weer terug. Met geen mogelijkheid kan ik bedenken hoe dat kan. Mensen lopen zonder moeite met hun hele hebben en houwen door hartje Londen. Er is twee dagen achter elkaar 'vers gegaarde' kalkoen gepland op het menu (geen kliekjes). Kan natuurlijk, maar erg origineel is het niet. Een barista maakt koffie in een vakantiehuisje 'zoals alleen zij dat kan' en gebruikt daarbij (neem ik aan) koffie die voorhanden is en ook nog gemalen, want ze gebruikt een filter. Wat heb je dan aan een barista? De vader die vroeger regelmatig buitenlandse zakenreizen maakte, blijkt geen woord Engels te spreken. Een B&B-houdster noemt een gast dr. Miller, alsof ze weet wat zijn beroep is en hem daarna niet anders dan als dokter kan zien. Het weer gaat binnen een uur van een dik pak sneeuw naar motregen naar weer een dik pak sneeuw, etc., etc.

Sorry, ik probeer me daar overheen te zetten, maar merk dat het me teveel ergert. Het is alles dat je op een schrijfcursus leert om niet te doen. Ik zie dat heel veel mensen van dit boek genoten hebben, dus het is duidelijk dat niet iedereen die ergernis met me deelt, maar ik moet het toch even kwijt.