Een psychologisch spelletje.

Ellie Marney is docent en auteur van bekroonde en succesvolle YA-thrillers.
Ze heeft in Indonesië, India en Singapore gewoond en woont nu in Australië met haar man en hun vier zonen.

De 18-jarige Emma en Travis worden door de FBI gerekruteerd.
Zij krijgen van FBI-agent Edmund Cooper de opdracht om minderjarige seriemoordenaars te gaan interviewen in gevangenissen.
De FBI hoopt dat de jonge misdadigers dan meer aan hen zullen vertellen dan dat ze aan de FBI kwijt wilden na hun arrestatie, en zo over meer informatie te kunnen beschikken.
En wie weet ontdekken zij weer nieuwe dingen die nog niet opgevallen waren.
Dan krijgen ze te maken met een nieuwe zaak, een seriemoordenaar die het op tieners heeft gemunt.
Een race tegen de klok en de enige die kan helpen is de beruchte 19-jarige seriemoordenaar Simon Gutmunsson, die in de gevangenis verblijft en erg gecharmeerd blijkt te zijn van Emma.
Wat volgt is een psychologisch “spelletje" tussen die twee.

Het boek wordt aangeprezen met de woorden Mindhunter meets The Silence of the Lambs in deze bloedstollende thriller.
De verwachtingen waren daardoor vooraf erg hoog.
De cover valt wel door de grote letters en deze tekst op, waardoor je het boek zal oppakken in de winkel.
Het is een YA en de schrijfstijl is dan ook makkelijk maar behalve dat de hoofdpersonages, Emma en Travis tieners zijn kun je dit boek ook als een thriller voor volwassenen aanduiden.
Het plot wordt langzaam opgebouwd maar de echte spanning ontbreekt.
Daardoor was het boek ook makkelijk weg te leggen.
Geen echte verhaallijnen en de personages worden ook niet echt uitgediept, daardoor blijft het wat afstandelijk allemaal.
Aan het einde kwam er eindelijk spanning in maar het einde was ook teleurstellend te noemen.
Het is geen slecht geschreven boek en het idee is wel origineel, maar er had veel weer in kunnen zitten.
Misschien dat de doelgroep jongeren het een goed boek zullen vinden maar een doorgewinterde thrillerlezer zal teleurgesteld zijn.
Klein irritatiepuntje nog, waarom de auteur personages aanduidde met wit en zwart erbij is mij niet duidelijk.
Het verhaal speelde zich af in 1982, dus misschien toen nog gebruikelijk, maar in deze tijd niet meer goed te praten.
Kortom, wel goed geschreven maar mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen.

Mijn dank gaat uit naar Hebban en uitgeverij De Fontein voor het verstrekken van het leesclubboek.