Waarom maar 427 bladzijdes

De kop hierboven zegt denk ik wel genoeg hoe ik over Vergeet me niet van Mhairi McFarlane denk. Toen ik het boek ontving dacht ik echt wel even; wat een dik boek. Tijdens het lezen hoopte ik dat het einde nog ver weg zou blijven en zeker hoe verder ik in het boek kwam hoe meer ik baalde dat bijna alle bladzijdes al gelezen waren. Mhairi McFarlane bouwt het verhaal goed op. In het begin gaat het nog een beetje van links naar rechts, echt een beetje zoals Georgina is. Maar dan wordt het verhaal dieper. Er worden zelfs hele serieuze zaken aangesneden en hoe dat verteld wordt wauw.

Ik heb gelachen om de humor die in het boek wordt gebruikt. De situaties waarin Georgina raakt daar kan je niet anders dan om lachen. Het einde was heerlijk. Ik wilde dat het daar niet eindigde. Ik genoot zo dat ik nog geen eens hoorde wat mijn man tegen me zei, ik zat zo in die laatste bladzijdes met een enorme glimlach op mijn gezicht. Een echte feelgood die zeker voor de Jill Mansell fans is want dit had ik ook toen ik aan haar boeken begon.