Wat deel je wel en wat deel je niet

Een leven zo ver van M.L. Stedman is verschenen. Een boek waar ik sinds vorig jaar al hele goede verhalen over hoor. Nu kon ik het zelf lezen maar ik schrok wel even van de dikte van dit boek; 480 pagina's.

Terwijl ik begon met lezen werd me al snel duidelijk dat dit geen boek is waar ik even tien bladzijdes kan lezen. Het is een boek waar je echt de tijd voor neemt en in één keer vijftig of meer bladzijdes leest. Doe ik dit niet krijg ik niet de feeling want dan wordt ik niet in het verhaal getrokken. Ik neem de tijd voor dit boek en voel het verhaal, het verdriet, de zware tijd die de familie meemaakt, situaties die ze meemaken en de keuzes waar ze voor staan. Veel van de gebeurtenissen gebeurt tussen de regels. Daar ben ik erg blij mee want er waren situaties die hoefden ook echt niet uitgeschreven te worden.

Helaas vindt ik het boek wel te langdradig en langzaam op een gegeven moment. Rond bladzijde 285 stagneerde ik een beetje. Dan heb je nog 200 bladzijdes te gaan. Gelukkig is het verhaal zo mooi geschreven dat ik wel door wil lezen. Het boek trekt me daarna weer helemaal mee en dan opeens is het klaar.

Sommige stukken waren in mijn ogen overbodig. Ze voegden voor mij niks toe aan het verhaal tot ik in de leesclub naar de andere lezers luisterde en opeens snapte waarom het er allemaal inzat. Dit vind ik nou het mooie aan leesclubs het maakt een boek af. 

Wat deel je wel en wat deel je niet in je leven is de rode draad in dit verhaal.