Els B.-393 over Romanitas

Dit boek viel me tegen na wat ik aan recensies had gelezen. Het is wel spannend maar de noodzaak om het geheel in een hedendaags Romeins Rijk te plaatsen ontging mij. Je zou dit zelfde verhaal kunnen vertellen in een groot Duits Rijk met onderdrukte bevolkingsgroepen, een Groot Rooms rijk (katholiek/christelijk), een fantasierijk, en ook in een willekeurig tijdperk; het wezen van het verhaal verandert daarmee niet. Dus is dit vooral een leuk grapje, maar wat mij betreft ook niet ver genoeg wordt doorgevoerd. Waar zijn de specifiek Romeinse kenmerken van het keizerrijk? Hoe kan het dat één man (de keizer) dat hele rijk kan besturen met zo weinig aandacht als Faustus daaraan lijkt te schenken? Hoe kan 'zomaar' iemand zonder voorbereiding tot opvolger worden aangewezen?
Dan spelen er nog andere ongerijmdheden. Het boek pretendeert gewoon in onze tijd te leven maar er missen cruciale ontwikkelingen (internet, mobieltjes). En ingevoegd is één raar element: de slaven Una en Sulien hebben beiden een bovennatuurlijke gave, die voor de rest zo ongeveer ieder ander lijkt te missen. Wat een toeval dat het alleen deze twee betreft en dat juist zíj dan tegen de bedreigde Marcus oplopen...
Tot slot vond ik ook de schrijfstijl irritant. De zinnen lopen niet lekker, er wordt soms een beetje terug in de tijd gesprongen zonder dat dat meteen duidelijk is, waardoor je weer moet teruglezen als je het door hebt, gedachten en handelingen worden door elkaar en soms in één zin beschreven. (een beetje zoals mijn laatste zin, is het hele boek :-))