Apart boek maar prachtig qua taal

Een speciaal boek, dat is wel het minste wat ik hier kan over zeggen. Het laat me een beetje verward achter.

Dino lijkt me een beetje een eenzame figuur, hij werkt in een restaurant waar hij de desserts maakt en zich laat uitkafferen door de chef. Zijn vorige vriendin heeft het al een tijdje uitgemaakt en hij woont alleen op een klein, uitgeleefd appartement waar hij gewoon de meeste spullen van de vorige, overleden huurder heeft laten in staan. Het boek gaf me eerst de indruk dat het een beetje over een zielige loser zou gaan, maar ik zag al snel dat dat helemaal niet het geval was. Wat een diepzinnige gedachten heeft deze jongen, en wat kan hij die mooi verwoorden! De metaforen zijn prachtig en taalkundig heel knap. “Het voelde alsof je de lucht kon drinken.” Zijn beschouwingen zijn ook mooi filosofisch en zetten je aan het denken. “Ik beschouwde het niet als een eindhalte, eerder als een plek waar je leert om van een situatie het beste te maken”

Deze roman is de debuutroman van Raf De Bie en ik ben zeker dat we nog van hem gaan horen. Al zijn zinnen zijn taalkundige pareltjes, knap om zo een gans boek te kunnen volschrijven.

Nadat Dino de dochter van de chef ontmoet, en de geschiedenis van de Vespa hoort, neemt het verhaal wel een heel aparte, onverwachte wending. Zou ik het durven vergelijken met het magisch realisme? Wat is nog werkelijk? En wat gebeurt in de verbeelding? Of in een droom? Ook heden en verleden, en zelfs de personages lijken in elkaar over te vloeien. Met de liefde als centraal bindmiddel.

Ik denk dat dit boek voor mij ook een eerste kennismaking was met uitgeverij Vrijdag, ik kan me niet meteen herinneren een ander boek van hen gelezen te hebben. Ze vernoemden zichzelf naar het bekende toneelstuk van Hugo Claus en publiceren overwegend werk van Vlaamse auteurs.

Ik ben alleszins heel benieuwd naar nog meer werk van Raf De Bie.

https://boekensite.gent/node/5684