Recensie De reddingsboot

Ik had meer verwacht van dit boek. Ik hoopte een boek gevonden te hebben waarin onmogelijke morele dilemma's een beetje uitgediept werden via beschrijvingen van gebeurtenissen tijdens een langdurig verblijf op een reddingsboot op zee. Maar het viel me op diverse fronten nogal tegen. Op zichzelf genomen kan de schrijfster beeldend schrijven zonder dat de schrijfstijl speciaal of bijzonder te noemen is. Als vertelperspectief was gekozen voor één en dezelfde persoon, die zich in de reddingsboot bevond met ongeveer 40 personen. Ze vertelde vanuit eigen gezichtspunt, vermengd met haar eigen daarbij zich ontwikkelende gedachtengang en eventuele terugblikken op haar leven. Elke andere persoon kreeg slechts een gezicht vanuit haar ervaringen. De beschrijving van de vele verschillende karakters bleef daarbij tamelijk oppervlakkig en ik vond het regelmatig nogal vaag of zelfs verwarrend. Daarbij werden de gebeurtenissen naarmate het boek vorderde steeds meer fragmentarisch en de chronologie werd ook steeds minder consequent en daardoor onduidelijk.
Het eerste stuk van het boek vond ik tamelijk saai en er gebeurde niet al te veel.
Het tweede stuk boeide me een stuk meer door de gebeurtenissen en de contacten tussen mensen. Toch werden ook daar, tijdens het verblijf in de reddingsboot, waarbij de situatie steeds nijpender werd, de morele dilemma's niet verder onder de aandacht gebracht dan eenvoudigweg door het benoemen van een dramatisch gebeurtenis en hoe enkele personen zich daarbij gedroegen en hoe de vertelster zich daarbij gedroeg en wat ze zoal dacht van het gebeuren en het gedrag van de andere personen. Als een voldongen feit, waarbij beslissingen tamelijk snel genomen werden en alsof mensen op een onverwacht moment in een oogwenk zichzelf overboord kieperden of werden gekieperd. Nog een korte nabeschouwing van de vertelster en dat was het. Al was het blijkbaar toch ook de bedoeling om de indruk te wekken dat gebeurtenissen bizar en ongrijpbaar leken te zijn en men vooral uit was op zelfbehoud. Maar het werd steeds net iets te summier beschreven om geloofwaardig te kunnen zijn. Nergens drama's van de mensen die zichzelf ombrachten of werden omgebracht. Alleen drama bij de mensen die achterbleven. Dat werd juist hier en daar zelfs nogal pathetisch gebracht.
Het laatste stuk, tijdens de rechtzaak die volgde op de gebeurtenissen in de reddingszaak op zee, vond ik nog het meest boeiend. Toch mondde ook dat vaak weer uit in vage, niet steeds goed te volgen gedachtenkronkels. Al met al een tamelijk oppervlakkig, fragmentarisch en vaag verhaal, ondanks de continue beschreven gedachtenontwikkeling. Niet onaardig, maar het heeft niet veel om het lijf.