Lezersrecensie
Ambitieuze misdaadroman met gelaagde onderstroom
Ik las Stresssyndroom van Dianatha Heimgartner (Celle, 1984).
Dit is geen standaard thriller. Het boek wil meer dan alleen de vraag ‘wie heeft het gedaan?’ beantwoorden. Het combineert een misdaadverhaal met psychologische verdieping en een symbolische laag. Daardoor voelt het rijker dan een klassieke thriller: het draait niet alleen om misdaad, maar ook om identiteit, familiepatronen en het verlies van controle. Dat maakt het ambitieus, en vaak ook sterk.
Langzaam raken drie verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven: de seriemoordzaak, de persoonlijke worsteling van vader Frank en de psychologische ontwikkeling van dochter Esther, beiden werkzaam bij de politie. En beide kampend met de gevolgen daarvan. De spanning verschuift gaandeweg van ‘is er een patroon?’ naar ‘komt hij op tijd?’ Een mooie beweging die het verhaal extra lading geeft.
Vooral de stukken waarin beslissingen moeten worden genomen en actie volgt, zijn krachtig. Daar zit vaart in het verhaal en voel je de urgentie. Het politiewerk en de forensische details komen geloofwaardig over. Procedures kloppen en ook de onderlinge verhoudingen binnen het korps zijn overtuigend neergezet. Dat is niet verwonderlijk: Heimgartner was zelf werkzaam als agent en rechercheur en heeft voor dit boek praktijkervaring en echte traumaverhalen als achtergrond gebruikt. Die kennis geeft het verhaal een stevig fundament en voelbare authenticiteit.
Het taalgebruik is verzorgd en zintuiglijk. Wanneer Heimgartner vertrouwt op observaties en concrete details, krijgt het verhaal echte intensiteit. De hoofdpersonages zijn interessant en goed uitgewerkt. De trauma’s van Frank en Esther worden overtuigend neergezet en geven het verhaal emotionele diepte.
Op sommige plekken vertraagde het tempo voor mijn gevoel iets door extra uitleg of uitgebreide toelichting, maar dat deed niets af aan mijn leesplezier.
Stresssyndroom is een zorgvuldig geschreven misdaadroman met duidelijke vakkennis, geloofwaardige personages en de ambitie om meer te zijn dan alleen een spannend plot. Voor mij zit de kracht vooral in de combinatie van misdaad en innerlijke worsteling – een boek dat niet alleen wil onthullen wie schuldig is, maar vooral laat zien wat gebeurtenissen met mensen doen.
Dit is geen standaard thriller. Het boek wil meer dan alleen de vraag ‘wie heeft het gedaan?’ beantwoorden. Het combineert een misdaadverhaal met psychologische verdieping en een symbolische laag. Daardoor voelt het rijker dan een klassieke thriller: het draait niet alleen om misdaad, maar ook om identiteit, familiepatronen en het verlies van controle. Dat maakt het ambitieus, en vaak ook sterk.
Langzaam raken drie verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven: de seriemoordzaak, de persoonlijke worsteling van vader Frank en de psychologische ontwikkeling van dochter Esther, beiden werkzaam bij de politie. En beide kampend met de gevolgen daarvan. De spanning verschuift gaandeweg van ‘is er een patroon?’ naar ‘komt hij op tijd?’ Een mooie beweging die het verhaal extra lading geeft.
Vooral de stukken waarin beslissingen moeten worden genomen en actie volgt, zijn krachtig. Daar zit vaart in het verhaal en voel je de urgentie. Het politiewerk en de forensische details komen geloofwaardig over. Procedures kloppen en ook de onderlinge verhoudingen binnen het korps zijn overtuigend neergezet. Dat is niet verwonderlijk: Heimgartner was zelf werkzaam als agent en rechercheur en heeft voor dit boek praktijkervaring en echte traumaverhalen als achtergrond gebruikt. Die kennis geeft het verhaal een stevig fundament en voelbare authenticiteit.
Het taalgebruik is verzorgd en zintuiglijk. Wanneer Heimgartner vertrouwt op observaties en concrete details, krijgt het verhaal echte intensiteit. De hoofdpersonages zijn interessant en goed uitgewerkt. De trauma’s van Frank en Esther worden overtuigend neergezet en geven het verhaal emotionele diepte.
Op sommige plekken vertraagde het tempo voor mijn gevoel iets door extra uitleg of uitgebreide toelichting, maar dat deed niets af aan mijn leesplezier.
Stresssyndroom is een zorgvuldig geschreven misdaadroman met duidelijke vakkennis, geloofwaardige personages en de ambitie om meer te zijn dan alleen een spannend plot. Voor mij zit de kracht vooral in de combinatie van misdaad en innerlijke worsteling – een boek dat niet alleen wil onthullen wie schuldig is, maar vooral laat zien wat gebeurtenissen met mensen doen.
1
Reageer op deze recensie
