Het Oude Land

‘Dit Huus is mien un doch nich mien, de no mi kummt, nenn’t ook noch sien’ staat er op de gevel van de oude vakwerkboerderij geschreven.
Het is de boerderij van Ida, een weduwe en haar zoon Karl, die gewond en getraumatiseerd uit de oorlog kwam.
Deze vakwerkwoning op oeroude Pruisische grond vormt in de loop der jaren de schuilplaats voor mensen die gevlucht zijn, door oorlog en andere omstandigheden.
Het werd ook de plek waar Vera haar leven lang zal blijven wonen. Haar moeder Hildegard was gevlucht vanuit oorlogsgebied in Oost-Pruisen, met Vera als vijfjarige aan de hand. Hoewel het huis van Ida was, nam Hildegard als gedreven vrouw de touwtjes in handen en eigende zich het gebruik van het huis een tijd toe, Maar verliet het huis zodra ze een nieuwe liefde had gevonden; Vera achterlatend bij Ida en Karl.
Vera groeide er op, maar zag de boerderij niet als de hare. Ze liet jarenlang niets aan het huis repareren wanneer dat nodig was. Ze bleef een vluchteling. Ze ging echter ook niet meer weg. Maar ze verwaarloosde het aangezicht van de boerderij min of meer, in tegenstelling tot haar buren die nog geen grassprietje in hun tuin krom wilden laten groeien. Uiteindelijk zou Anne, een ander personage in het boek Vera aanzetten samen met haar en anderen het onderhoud van de boerderij onder handen te nemen.

In het begin was het even omschakelen qua sfeer, tijd en personen. Maar het werd boeiend omdat de schrijfster ook in de levens van omwonenden dook en omdat de veranderende tijdgeest verderop in het verhaal werd aangestipt. Knap zoals beschreven werd hoe, door Vera en de boerderij wat in de schaduw te laten, het licht ging schijnen over de andere personages en de cultuur in de streek.
De titels van de hoofstukken waren kort en bondig, zoals Elbekikkers, Klapkrat, Reeënworst en Schier. Het paste bij een Pruisische, stoere sfeer. Sommige uitdrukkingen vond ik treffend. Een voorbeeld daarvan was de vergelijking van het effect van besproeiing van kersenbloesem tijdens vorst, zodat de bloemknop niet geraakt kon worden met de jassen die ongeïnteresseerde toeristen droegen en die mantels van ijs werden genoemd.
Ik vond het een boek met karakter.