Shuggie Bain, een ontroerend boek!

Het boek Shuggie Bain vond ik een meesterwerk, waarmee de auteur Douglas Stewart terecht de Booker Prize 2020 won. Er zijn al veel recensies over geschreven. Voor mij zit het met stip in mijn hoofd. En het zal me nog lang bij blijven. Het heeft me zo ontroerd dat ik het van tijd tot tijd even weg moest leggen. Zo aandoenlijk als Shuggie, jongste zoon van een aan alcohol verslaafde moeder zich samen met haar door de tijd heen worstelde in een armoedig huis, in de steek gelaten door vader, zus en op den duur ook z’n broer. Shuggie, die anders was en die langzamerhand in de puberteit kwam. Hij wist niet beter en dealde ermee, hoewel er vaak lelijk tegen hem werd gedaan. De onvoorstelbare liefde die hij voor zijn moeder voelde, en zij voor hem. Dat laatste zelfs toen ze hem aan het eind van het boek van haar af probeerde te stoten, mede door de behoefte alleen nog maar te drinken, wat haar ook fataal werd.
De sfeer in het boek was authentiek voor het sombere leven in een achterstandswijk in Glasgow in de tijd van Thatcher. Veel werkeloosheid, kopen op de pof en leven van dag tot dag. Rauw, maar met humoristische kwinkslagen in gesprekken. Zo knap gedaan. Het boek is autobiografisch.