De Acht Bergen

De Acht Bergen

Een prachtig boek over de vriendschap van twee jongens die opgroeiden in het Noorden van Italië. Bruno, een jongen van de bergen en Pietro die elk jaar met z’n ouders naar de bergen kwam om daar de vakantie door te brengen. Pietro en Bruno raakten bevriend en aan elkaar gehecht. Ze genoten van het klimmen, het spelen aan de beek, de forellen te zien, verschillende bomen te leren kennen en de vrijheid daar boven in de bergen te beleven.
Voor Bruno was het al gauw een feit dat Pietro zijn vriend was. Hij noemde hem Berio. Overigens had Bruno, netals de anderen uit zijn streek voor veel dingen in de natuur een eigen naam. Rivier, Beek, Rots, Sneeuw. En niet louter Natuur; je moest het stuk voor stuk benoemen, pas dan bestond het. De rest - dat wat geen naam had - was afval. Bruno kende het leven in de bergen door en door. Pietro’s vader had netals hij eenzelfde ‘drive’ om bergen te beklimmen en de top daarin te willen bereiken. Bruno groeide uit tot een man van weinig woorden, maar duidelijk een van daden. Hij verrichtte alle fysieke werkzaamheden met deskundigheid en veel geduld. Diezelfde bekwaamheid paste hij toe bij het bouwen van een woning op een alpenwei. Gemaakt uit hout en rotsblokken. Pietro’s vader had met hem afgesproken dat het huis later voor zijn zoon zou zijn, hetgeen Pietro later omzette in een huis waarin Bruno mocht wonen en waar hij af en toe logeerde.

Als onderdeel van het verhaal wordt in het boek verteld hoe makkelijk Bruno een gems vilde tot op het bot om voedselvoorraad te hebben. Het wordt bijna tot in detail beschreven hoe dat gebeurde. Bruno is in het verhaal een oermens. Ruig en puur. Geworteld in de natuur. En onbeholpen in een stad. Ookal was hij daar wel eens geweest om een biertje te drinken en verder te neuzen. Hij ging al snel weer terug.
Pietro was uit ander hout gesneden, maar de vriendschap met Bruno was voor hem heel belangrijk. In feite had Pietro niet de specifieke drive om de top van de hoogste berg te bereiken. Maar hij hield van bergen, bleef zijn vriend trouw en hielp hem zoveel en vaak als hij kon. Hij vond andere bergen ook interessant en ging daarom naar Nepal zodra hij er geld voor had en keerde af en toe terug om zijn vriend te bezoeken. Bruno zou uiteindelijk als onderdeel van de natuur oplossen als sneeuw voor de zon. Hij werd nooit meer gevonden.