prachtige poëtische proza

Een familiegeschiedenis in fragmenten. Een man verteld over zijn jeugd waarin zijn moeder overleden is en vlecht daar door heen de geschiedenis van zijn voor ouders, vooral die van zijn overgrootouders.
Het perspectief en de tijd wisselen steeds, het is opletten.
Jon Kalman Stefasson gebruikt poëtische taal en veel beeldspraak . 'Papa en ik luisteren naar de voetstappen die niet meer te horen zijn, staren naar schoenen die op haar voeten wachten, we kijken naar de trui die op de rechterarm wacht en ook op de linker' of ''s avonds zitten papa en ik op de knorrige bank: 2 sterren en ertussen een oceaan van duisternis'
Het is een verhaal over familiebanden, over vergankelijkheid, over stipjes aan het firmament.
Lees het boek langzaam of lees het opnieuw, ontdek de prachtige zinnen en beelden. Iedere bladzijde is genieten. In mijn ogen vooral van de taal meer dan van het verhaal.