<em>Ravenzwart</em> is een mooie psychologische thriller over eenzaamheid

groepsvorming, achterdocht en verlies. ,Ann Cleeves heeft op het moment dat deze recensie wordt geschreven, reeds 18 boeken op haar naam staan, waarvan er slechts 3 de Nederlandse vertaling hebben gehaald. Ravenzwart is de derde. Voordat ik aan het boek begin, pak ik eerst even de Tipp-Ex-roller en ga over het woordje ‘ladythriller’ dat de voorkant ontsiert en het boek in een hokje drukt waar het niet thuishoort. (Nederland, kruideniersland: alles moet gelabeld worden. Bah.)

Op een ingetogen vertelwijze schets Ann Cleeves het beeld van een kleine gemeenschap op Shetland ver verwijderd van de stedelijke anonimiteit. De 16-jarige Catherine Ross wordt gewurgd in de sneeuw aangetroffen en langzaam scheuren emotionele wonden open bij alle betrokken personages. Is er een verband met de verdwijning van de veel jongere Catriona Bruce acht jaar geleden? Wat is de rol van de zwakbegaafde Magnus Tait? Met lichte twijfel probeert inspecteur Jimmy Perez duidelijkheid te scheppen in de onderlinge relationele verbanden.

Het boek begint heel sterk vanuit de simpele maar gevoelige gedachtenwereld van Magnus Tait. Langzaam worden de personages één voor één geïntroduceerd en blijken er veel connecties tussen eenieder te bestaan. Net op het moment dat het toeval iets te vaak toeslaat schrijft Ann Cleeves: ‘Zo ging het hier op Shetland. Het hoefde niets te betekenen te hebben. De mensen onderhielden complexe intieme relaties met elkaar. Toeval mocht niet meteen als verdachte worden gezien.’ Vooruit dan maar.
Alle karakters zijn goed uitgediept en spreken tot de verbeelding, waardoor het verhaal pijnlijk realistisch overkomt. De onderlinge ontsporende relaties drijven de spanning van het verhaal op naar een spannende finale die netjes verklarend wordt afgerond.

Ravenzwart is een mooie psychologische thriller over eenzaamheid, groepsvorming, achterdocht en verlies. Het was voor mij een aangename kennismaking met Ann Cleeves die beslist naar meer smaakt. Aan het eind van het boek staat een kort interview, waaruit de mogelijkheid blijkt van nog een aantal thrillers met Jimmy Perez in de hoofdrol. Da’s mooi, want ik ben toch benieuwd wat hij uiteindelijk tegen zijn moeder heeft gezegd