Over ambacht en vaderschap

Het uitgangspunt van ‘Vlees en Bloed’, de tweede roman van Vincent Kortmann is eenvoudig: de relatie van Viktor Nordmann loopt op de klippen en bij gebrek aan onderdak besluit hij tijdelijk naar de ouderlijke woonst te trekken.

Het ouderlijke huis is onherkenbaar veranderd. Na de dood van zijn vrouw, gooide Leo Kortmann, de vader, zijn leven volledig om. In de bijkeuken draaien nu machines voor het maken van worsten en ook op relationeel gebied sloeg de vlam in de pan. Het contrast met Vincent kan niet groter zijn. Hij ging niet alleen uit elkaar met zijn vriendin Mischa, gaandeweg wordt duidelijk dat hun baby stierf kort na de geboorte. Daarenboven verliet ze Viktor voor een collega.

Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat passieve, onopvallende man die zich vastklampt aan het verleden. Zijn baan levert hem net genoeg op om te overleven, maar een woning huren zit er niet in. Hij blijft hangen in een verlangen naar wat ooit was, zelfs door in de buurt van zijn ex te blijven rondhangen.

Dan krijgt Leo een beroerte, wat de relatie tussen vader en zoon op scherp zet. De afhankelijkheid van Leo maakt de band tussen beiden sterker. Terwijl Leo zijn eigen sterfelijkheid onder ogen ziet, wil hij er alles aan doen om Viktors leven weer op de rails te krijgen.

Onder invloed van zijn vader verandert alles. Viktor Nordmann wordt gaandeweg een mens van vlees en bloed, vol oprechte emoties en verlangens. Met meer geluk dan kunde wrikt hij Vincent los uit zijn lusteloosheid. Hij begint controle over zijn leven te nemen. Oude trauma’s, die hij enkel met zijn vader en een escortedame deelt, komen weer naar boven.

‘Vlees en bloed’ valt vooral op door zijn sterke opbouw. Aanvankelijk lijkt Viktor Nordmann een wat ‘vlak’ personage die door het leven lummelt, maar gaandeweg bloeit hij open. Ook het karakter van Leo heeft veel meer diepgang dan aanvankelijk gedacht. De manier waarop hun relatie zicht ontwikkelt van een koude onverschilligheid naar een warme, wederzijdse afhankelijkheid is bijzonder ontroerend.

Kortmann schrijft met precisie over de fragiele dynamiek tussen vader en zoon. Vlees en Bloed toont hoe het verlies van een geliefde de ziel kan bevriezen, maar ook hoe het leven, net als worsten maken, een traag proces is van rauwe stukken bij elkaar brengen, die samen iets nieuws en onverwachts vormen.

13 september - Hannes Vanwymelbeke
Anzegem