Recensie Kalme chaos

Het Verhaal:
"Ik heet Pietro Paladini, ik ben drieenveertig en weduwnaar". Zo stelt de hoofdfiguur van deze roman zich voor. Hij is een tevreden man: hij heeft een uitstekende baan, een goede relatie en een dochter van tien. Maar op een dag verandert zijn leven ingrijpend: terwijl hij 's ochtends een onbekende vrouw van de verdrinkingsdood redt, slaat thuis het noodlot toe en overlijdt zijn eigen vrouw.

Vanaf dat moment neemt zijn leven een andere wending. De bezorgdheid om zijn dochter neemt bizarre vormen aan. Overdag verblijft hij in zijn auto, die hij heeft geparkeerd bij haar school, en wacht hij tot zij weer naar buiten komt. Familieleden en collega's komen hem op die plek opzoeken, waardoor hij de schaduwzijde ontdekt van mensen die hij aanvankelijk als succesvol beschouwde. En terwijl de anderen allemaal de behoefte voelen om hun leed bij Pietro neer te leggen, blijft hij zich verwonderd afvragen wanneer zijn eigen verdriet in volle omvang tot hem zal doordringen.

Mijn ervaring;
Kalme chaos is een ontroerend verhaal over liefde en dood, en hoe kwetsbare mensen tussen die twee bewegen, verteld met lichte humor.
Uit de lichte toon waarin het verhaal verteld wordt spreekt een gevoel van mededogen voor het menselijk tekort.
De plot is uiteindelijk niet relevant is er ook niet maar de manier waarop Pietro zijn verdriet probeert te verwerken of eigenlijk ook niet is prachtig beschreven.
Zijn grote voorbeeld is Ian McEwan en die stijl vind je terug in zijn boek. Overigens het boek is verfilmd en komt in de bioscoop in augustus 2008 (titel Caos Calmo)
Gelezen Juli 2008

bron diverse reviews internet.