Recensie De eenzame polygamist

Polygamie, de nieuwschierige en op sensatie beluste ik wou hier nu eens het fijne van weten.
Wel ik ben op mijn wenken bediend. Udall, een kind waarvan de grootouders mormoonse polygamisten waren, heeft voor dit boek onderzoek gedaan en heeft een kwetsbaar, eerlijk, grappig en tegelijk pijnlijk en schrijnend portret neergezet. 4 vrouwen, 3 huizen en 28 kinderen en 1 man, een lieve man, die door zijn geloofsgemeenschap min of meer onder druk wordt gezet om 'goed te doen'. Goed doen betekent dus, de leer navolgen en de gemeenschap trouw zijn en als man vrouwen een goed leven bezorgen en gezegend worden door vele kinderen. Maar wat blijkt, de man in kwestie moet zich de pleuris werken om dat omvangrijke gezin te onderhouden. En komt hij dan thuis, (in een van de drie huizen) staan al die koters aan zijn broek te trekken om hun tekening, liedje of wat dan ook te laten zien, en elk kindje verwacht aandacht van papa.... Ok, tot daaraan toe, maar in elk van die drie huizen zijn ook 3 vrouwen, die elk op hun manier, aandacht verlangen en hier ook recht op hebben, ook lichamelijk. Een geschreven wet is dat de man hieraan ook moet voldoen, en geen enkele van zijn vrouwen het gevoel mag geven minder waard te zijn dan de andere 'moeder' Dat resulteert natuurlijk in een hoop ellende, voor sommige kinderen, voor sommige vrouwen maar vooral voor de man in kwestie die enkel maar van 1 kind ten volle heeft gehouden, nl zijn gehandicapte dochter, waar hij alle energie en liefde in kwijt kon: 'het was iets tussen hen twee' en al de 27 anderen, waren maar 'achtergrondmuziek.... Mooi boek, grappig boek en het besef dat het leven van een man niet altijd over rozen gaat.