Recensie De zomer zonder mannen

Van dit soort literatuur stel ik mij dus altijd de vraag: 'wat wil je nu eigenlijk zeggen'??? Een boek(je) vol beschouwingen, moeder-dochter toestanden, innerlijke overwegingen, gedichten die te pas en te pas opduiken, reflecties over de eigen jeugd, op de klippen gelopen relaties....En dan, denk ik ? Komt er nog iets van? gaat het ergens heen met uw beschouwingen... Neen het gaat nergens heen, we blijven ter plekke trappelen... Maar, en dat moet gezegd,soms, trappelt ze wel juist...