Recensie De Pruimelaarstraat

Van Dievel portretteert zijn personages en hun omgeving met de fascinerende accuratesse van een Rembrandt. Vertrekkend van waargebeurde gruwelen in de landelijke streek rond Muizen en Bonheiden, haalt hij om beurten iedere vertolker naar de voorgrond en analyseert hij hun betrokkenheid en onderlinge verhoudingen met de vakkundigheid van een psycholoog die erg gesmaakte rapporten brengt. De lezer krijgt regelmatig de krop in de keel, de bibber op het lijf en het vuur in de lenden bij de zinderende stijl die Van Dievel door de ruim driehonderd pagina’s jaagt.
Ieder hoofdstuk schetst een fragment uit de handel en wandel van een hoofd- of randfiguur en stuk voor stuk zijn het juweeltjes van spetter en spanning. Allen is het voor de lezer(es), die er al een hele werkdag heeft opzitten, niet altijd gemakkelijk te achterhalen wie met wie te doen heeft . De auteur maakt het zijn lezerspubliek alleszins op een aangrijpende manier duidelijk dat er nog veel miserie verborgen zit achter de gordijnen die plots met een ruk worden dichtgetrokken.