Recensie Smeulend vuur

Na zeven pogingen kon ik de naam van de IJslandse auteur zonder al te veel haperingen onthouden en voortvertellen. Ongetwijfeld zal ik die naam zeker blijven memoriseren, al kan ik dat niet beloven wat haar verschrikkelijk tamme en logge thriller (?) betreft: De auteur weet een onnoemelijk aantal intriges (-tjes) te evoceren in een somber, slepend en bijwijlen zelfs, slaap verwekkend ritme. Er loopt een behoorlijk aantal personen elkaar constant voor de voeten. Het is een hele klus geweest al die personages aan een rol of rolletje te helpen om het verhaal min of meer drijvende te houden.
Wanneer na ruim vierhonderd pagina’s Ijslandse somberheid de ontknoping zal moeten gaan vallen, zit de lezer er echt al niet meer op te wachten. De spanning, zo die al aanwezig was, lijkt verpakt in afzonderlijke ballonnetjes om door de auteur in ijltempo te worden doorgeprikt.
En dat was het dan!
Haar prachtige naam ten spijt heeft Yrsa mij glaciaal ontgoocheld en zelfs vurig geërgerd, maar dat was eerder het gevolg van de erbarmelijke vertaling.
Ik mag hopen dat “Neem mijn ziel” haar debuutroman het risico van haar (mijn ziel)kwijt te geraken zal lonen. Maar dat zal niet voor onmiddellijk zijn. Ik moet eerst zo nodig wat afkicken.