Recensie Brandlucht

Na de ontgoochelende leeservaringen met enkele zoutloze thrillers, heeft de Vlaamse schrijver Erik Vlaminck mijn passie voor het boek weer doen oplaaien. In Brandlucht brengt hij een haarfijne analyse
van de diepmenselijke relaties tussen drie generaties die, alle pesterijen en hatelijkheden ten spijt, onontwarbaar met en in elkaar verstrengeld zijn geraakt. Voor ieder personage heeft hij een boeiende, soms hilarische, soms treurige portrettering: Tony Verkiest, Belg, echtelijk avonturier-vader-duivenmelker en zijn ijskoude Nederlandse vrouw uit het Zundert van Van Gogh; Elly, hun dochter, die de psychische gevolgen draagt van de rammelende relatie tussen haar ouders, stevent af op een moreel nulpunt en tenslotte Linda de kleindochter, die haar uiterste best doet om de verpeste sfeer tussen haar oma en haar moeder weer enigszins menselijk te maken… Vlaminck boeit ook door zijn treffende, onverbloemde tijdsschilderingen…en weet dat ieder mens diep in zijn wezen toch niet zo simpel is en van geen kleintje vervaard… en een Belg zal altijd een Belg blijven en een Nederlander een Nederlander, daar is geen weg naast.