Recensie Het zwijgen van Maria Zachea

Zoals de recensent in het Noord-Hollands Dagblad het m.i. juist omschrijft is “Het zwijgen van Maria Zachea” inderdaad “een feest van herkenning” , alleszins voor de lezer die zelf uit een preconciliaans gezin gesproten is. Zelf kom ik uit een gezin van zegge en schrijve zestien spruiten en ik zou er een hele klus aan hebben om een dergelijk werk als Koelemeijer biedt, tot een goed einde te brengen. Ik kan me niet inbeelden dat mijn oudere broers hun verhaal zouden doen aan een snotneus van zoveel jaren jonger. Door de veelheid aan anecdoten en de noodzakelijke sprongen van heden naar verleden en omgekeerd, leest “Het zwijgen…” niet zo vlot en is een terugbladeren in bladzijden, zelfs hoofd- stukken aangewezen. Koelemeijer schetst op ontroerende wijze hoe Moe, eens een sterke vrouw, geleidelijkaan aftakelt maar zich niet wil geven “om de boel bij elkaar te houden” en hoe problematiek van een verlossende euthanasie door haar kinderen wordt ervaren.
“Het zwijgen…” is helemaal geen boek om in competitie mee te gaan “om het grootst aantal boeken op maandbasis te verslinden” maar eerder een
werk voor een week van bezinning.