Langdradig met weinig inhoud

De Deense Ane Riel brak in 2015 door met Hars, het eerste boek van haar dat in 2019 in Nederlandse vertaling verscheen, een jaar later kwam Beest uit in vertaling. Geen thriller nu maar een roman over liefde en vriendschap. Niet direct mijn dada maar na mijn uitmuntende ervaring bij het lezen van Hars moest deze toch gelezen worden.
Riel kreeg het idee voor dit boek toen ze las over een Berlijnse kleuter die geboren was met een enorme spierkracht. Het is de enige gediagnosticeerde mens met de dubbelmutatie waarbij geen myostatine geproduceerd wordt, een proteïne die de spiergroei reguleert door deze te belemmeren. In de sportwereld en bij dieren werd daar echter al langer onderzoek naar gedaan. Dit is toch wel een speciaal onderwerp dat zeker intrigeert.
De manier waarop Ane Riel het boek vorm heeft gegeven is vlotjes te noemen, een zeer toegankelijke stijl en vooral een eenvoudig verhaal dat vlug leest. De focus ligt echter zozeer op het romangehalte dat het inhoudelijk veel minder interessant was, op het saaie af zelfs. En het is dan nog geen dun boekje, nogal wat langdradige vertellingen en herhalingen passeerden de revue. Het einde klonk me dan ook nog eens ongeloofwaardig in de oren en was afgehaspeld alsof ze ineens haast kreeg om het boek toch maar te eindigen.
Veel meer kan ik er niet over zeggen, Riel kan absoluut schrijven maar Beest was na Hars gewoon een teleurstelling.