Zoemende, dreigende ondertoon

De Vlaamse schrijver/journalist Filip Rogiers heeft een vaardige, bij vlagen poëtische pen. Prachtig deinende zinnen dragen je dit niet lichte verhaal door. Integendeel, onder het verhaal klinkt een dreigend zoemende ondertoon.

Het verhaal begint met de twee Canadese militairen Nathan en Daniël, die ten tijde van de Koude Oorlog (jaren ‘50 vorige eeuw) in Noord-Frankrijk gestationeerd waren als de bewakers van de Westerse waarden en vrijheid. Na een gruwelijke gebeurtenis tijdens de overtocht van de vrouwen van de Canadese militairen, blijft Nathan toch in Frankrijk. Zijn vrouw Margret gaat terug naar Canada en Daniël ook. Nathan huwt vervolgens het troostmeisje Emilie en samen krijgen ze Alain.
Na zijn militaire loopbaan, trekt Nathan zich meer en meer terug. Hij vindt als imker rust in de orde van de bijenkorf. Maar, hij ziet ook hoe de gevolgen van het massaal gebruikte gif ingrijpen op de bijenkolonies en daarmee de wereldvoedselvoorziening bedreigen. Hij krijgt te maken met de gevolgen van hersenbloedingen. Ik vroeg mij als lezer af: komt dit misschien door dat gif?

In het tweede deel gaat het verhaal over de zoektocht van Alain naar zijn eigen identiteit (als zoon van een Canadees en Française) en vooral politieke waarheid. Hij zoekt naar die ene foto die duidelijk moet maken, wat er nu precies gaande is in Europa. Meerdere relaties lopen intussen stuk. En de zoektocht naar zijn vader raakt steeds meer op de achtergrond. Zoals dat gaat als een kind zijn vaderhuis verlaat.

‘Alles wil ik doen om niet nog eens voor jaren ondergedompeld te hoeven worden in een moeras van gemiste kansen en een leven zonder verhaal’. (Pagina 202)

Filip Rogiers dient een melange van thema’s op. Zoals de vader-zoon relatie tussen Nathan en Alain; de politieke ontwikkelingen van West-Europa tijdens de Koude Oorlog, in het bijzonder in Frankrijk met de opkomst van extreem-rechts; en het gebruik van gif met desastreuze gevolgen voor de bijenkolonies. Het boek krijgt daarmee iets zwaars en dreigends. Er hangt een doemachtige sfeer om het verhaal heen. De mooie pen van Rogiers maakt echter dat je toch doorleest. Hij weet je mee te nemen in de veelheid aan indrukken en thema’s. Toch, lijkt ook de schrijver te aarzelen tussen de journalist in hem of de romanschrijver. Ik zou zeggen: de thema’s zijn journastiek en zijn pen is die van een romancier.

In het mooi gescheven derde en laatste deel komt iedereen samen in het hoofd van Nathan. Als gevolgen van een hersenbloeding komen de herinneringen gefragmenteerd tot hem. Die verwarring en vervreemding is wat mij betreft symbolisch voor deze politieke, psychologische roman met een dystopische twist.

Ik waardeer het verhaal met vier sterren. Die extra ster om de prachtige schrijfstijl.