De bastaard

In Vietnamees in Parijs volgen we Vo Danh, de man met de meerdere gezichten. In De sympathisant, een eerdere roman van Viet Thanh Nguyen bekroond met de Pulitzer prijs maakten we al kennis met deze wonderlijke, getraumatiseerde vluchteling, annex communistische spion die op een missie is gestuurd in de Verenigde Staten en nu dus Parijs om te infiltreren in de wereld van de gevluchte Vietnamezen.

Het bij vlagen spannende verhaal dat soms behoorlijk gruwelijk is en vooral bombastisch is, wordt veelal gelardeerd met filosofieën van onder andere existentialistische filosofen zoals Sartre en vele anderen. Tevens vertelt de schrijver over de situatie van Vietnam en de Vietnamezen in Parijs in de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Het gebruik van geweld laat zich vergelijken met de films van Tarantino.
Ja, al met al is het boek een orgie van geweld én woorden. De schrijver experimenteert met stijlfiguren, zoals herhaling, en grote of cursief geschreven letters . Ook jongleert hij in de hoofdpersoon zelf met verschillende identiteiten. De spion annex bloedbroeders worstelt met zichzelf, met loyaliteit en met vele andere aanvechtingen, zoals verslaving. Een goede alternatieve titel voor de roman zou kunnen zijn: De bastaard.

Het boek is voor mij iets te veel van het goede gebleken. Een harde noot om te kraken vanwege de vele filosofische uitstapjes die niet altijd helder genoeg voor mij waren. Al met al is het schrijven een knappe exercitie maar iets minder metafysica en beschouwing had het verhaal goed gedaan. De grootste belemmering vond ik dat het mij lastig bleek om mij te identificeren met de hoofdpersoon. Wellicht, schurkt dit aan bij de identiteitscrisis van de hoofdpersoon, half Aziatisch en half Europees.

Tenslotte, een woord van waardering voor de knappe vertaling! Paul Bruijn en Molly van Gelder. Qua prestatie van de schrijver vier of vijf sterren, qua leesplezier voor mij drie sterren.