Niet na te vertellen

Greg Buchanan trekt ons het duister in van Ilmarsh in Engeland. Zestien paardenhoofden, begraven gevonden in de omgeving van een boerderij vormt de ouverture van een grimmig en gaandeweg ook steeds verwarrender verhaal.

Inspecteur Alec Nichols en forensisch dierenarts Cooper vormen het speurdersduo om de dader of daders van deze misdaad te vinden. Wat, op voorhand een boeiend en spannend verhaal lijkt, ontwikkelt zich vanwege de vele zijpaden tot een steeds lastiger te volgen verhaal. De vele namen, wisselingen tussen tijdslijnen, mogelijke invalshoeken bemoeilijken steeds meer het intense verhaal te begrijpen. Daarbij zal de grote mate aan dierenleed ook menige lezer afschrikken.
Toch, zou een goede afwikkeling nog veel kunnen vergoeden. Maar, persoonlijk was ik als lezer redelijk murw geslagen door de continue switches in de literaire thriller, dat ik eigenlijk de afloop minder belangrijk vond dan het feit dat ik het lezen volbracht had.

Er zijn recensenten die de schrijver schrijfkwaliteiten toedichten. Persoonlijk, vond ik sommige keuzes niet alleen qua plotkeuze maar ook qua schrijfstijl merkwaardig.

‘Op de een of andere manier maakte het huis een eigenaardige indruk op haar, zoals het zich tegen de lucht aftekende op een plek waar er verder niets de hoogte in ging.’ (P. 108)

Of het nu de geserveerde koffie was, of iets uit de jeugd. Elk personage in het verhaal, elke scene veronderstelt een dubbele bodem. De schrijver wil alles spannend maken, waardoor spanning naar mijn smaak juist wegglipt.
Na de zoveelste move in het verhaal of de zoveelste mogelijke andere duiding of sfeertekening werd ik als lezer het een beetje beu. Wat wil hij nu? Of, wil hij me juist elke keer als ik een beetje grip krijg op het verhaal, wederom op het verkeerde been zetten?

Voor de ene lezer is dit blijkbaar een plesante rit in de achtbaan, gezien de andere recensies, maar voor mij was het uiteindelijk langdradig en saai. Hoe gek klinkt dat, als je bedenkt dat de schrijver intussen goochelt met antrax op een eiland, dode vogels uit de lucht, kindermisbruik, dierenmishandeling, etc…

De daders van de misdaden worden dus uiteindelijk gevonden, maar echt bevredigend vond ik de afloop niet. En als je me nu, een paar weken later zou vragen: vertel het verhaal eens na. Dan zou ik je helaas het antwoord schuldig moeten blijven.
Misschien dat het zich inderdaad beter leent voor verfilming voor televisie. Want, dat zal ondanks mijn lage waardering toch volgen.

Ik geef dit boek twee sterren. Ik verwacht niet dat ik een eventueel volgend boek zal oppakken.