Hij ziet hoe de mens dier wordt, zich losweekt van zijn geweten.

De kaft is wel zeer duidelijk;
Oorspronkelijke titel: fractures. De link tussen de twee titels is even moeilijk te vinden.
We hebben een proloog, het verhaal en een epiloog.
We hebben verschillen verhaallijnen.
1/ Luc Graham,
2/Alice en hoeveel meer.
3/ De duistere kamers.
4/ Jullie
Deze verhaallijnen lopen door elkaar wat het niet altijd duidelijk is voor de lezer.
Men voelt na een tijd dat er iets niet juist is en dat het verleden van verschillende personages een belangrijke rol spelen in het heden en hun handelingen.
Soms, voor mij althans, was er wel doorzettingsvermogen nodig om door te lezen tot het einde.
Naar het einde tot beginnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen.
Zeker in het deel, epiloog, krijgt men een duidelijk beeld van het verhaal.
Er komen wel mooie teksten in het verhaal voor:

Zijn geest verwaait als het stof dat de wielen van een pantserwagen opwerpen.

Er zijn twee dingen die nooit leeg raken: ziekenhuizen en begraafplaatsen.

Het verleden is onveranderlijk en blijft aantrekkingskracht uitoefenen, als een enorme magneet.

Het menselijk lichaam is niks anders dan een verzameling organisch materiaal, darmen en botten. Als iemand dood gaat, is dat omdat zijn hersens ophouden te werken. Het is zuiver biologisch, chemisch.