We dragen de lasten van het leven met onze rug en we incasseren de slagen van het leven met onze maag.

L. Van Dievel kan zo iets mooi beschrijven. Ik had reeds van hem gelezen: ik ben de vuilnisman. Het boek gaat over Guust de Mol maar hoeveel mensen zouden zich hier niet in herkennen. Hoeveel hebben zich niet inzet voor het goede doel? Het goede doel volgens hen om dan daarna zeer, zeer ontgoochelt te zijn. Dit gebeurd nog elke dag vandaag. Zie Calvo van Groen. Ook hij dacht iets anders dan de partij na zo vele jaren inzet. Ik denk dat we blij mogen zijn dat er zulke mensen, altijd, zullen zijn. Zij veranderen toch steeds kleine dingen in onze samenleving.
De laatste paragraaf van het boek is een mooie samenvatting van Guus zijn leven en ik denk ook van velen.
Veel verkloot, veel goeds gedaan, veel gelachen, gehuild, razend en berekend gevochten, gewonnen en verloren, strategisch en tactisch gemanoeuvreerd. ..... De oorzaak bij de anderen, bij de samenleving leggen, dat is nu net marxisme.
Ik herhaal. Wie herkent zich hier niet in?
Ik kan het boek aanraden omdat we een mooi beeld krijgen van onze Vlaamse samenleving, de Kempen en daar buiten. Zeker het deel dat hij in de politiek gaat is geweldig. Er staan in de politiek steeds andere belangen op het spel dan (?). Vul het zelf maar in. Dit is trouwens vandaag de dag nog altijd zo. Voorbeelden genoeg in binnen en buitenland.
Ik heb genoten.