Het zal wel kunst zijn...

Eenzaamheid in een grote stad...
Het verhaal over een meisje die weinig heeft en straatarm is. Ze moet het doen met een simpel baantje en een kamertje die ze deelt met 3 anderen. De schrijver heeft proberen duidelijk te maken, zo lees ik, dat het verschil tussen rijk en arm aanzienlijk is in Brazilië. Daar is de auteur deels in geslaagd.

het boekje is al op leeftijd, ik heb hem gelezen voor de challenge. Als de challenge er niet was geweest had ik het boekje ongetwijfeld zo weer weggelegd. Het begint niet lekker en de lange intro zet je al behoorlijk in vertwijfeling. oeverloos langdurig gezwam over de zin van het schrijven en het hoe en waarom. Het zal wel kunstzinnig bedoeld zijn. Het verhaaltje dan. Is op zich best aardig maar wat bloedirritant is, is dat de auteur continue door het verhaal heen de zinnen voorziet van commentaren. Dit doorbreekt het verhaal op een hinderlijke wijze. Bijvoorbeeld, ik citeer...Het meisje is vergeten ( vergeten is een woord waar ik eigenlijk een hekel aan heb maar ik heb het toch gebruikt om iets toe te voegen aan het verhaal ) En verderop ook continue als er een gebeurtenis plaatsvind word dit geaccentueerd door het woordje bahm in haakjes erachter te vermelden. Bijvoorbeeld ik citeer, Ze liep door de hoofdstraat en keek haar ogen uit ( bahm ) . De schrijver zal er ongetwijfeld een bedoeling mee hebben gehad maar ik vind het bloedirritant. Nou ja het is een kort verhaaltje wat niet goed afloopt en ik kan hem afstrepen op de challenge maar verder....1 ster.