Fantastische roman!

Met De Noorse dochter bewijst Soraya Lane opnieuw waarom de serie De verloren dochters zo geliefd is. Dit zevende deel voelt volwassen, gelaagd en emotioneel zonder overdreven dramatisch te worden.

Wanneer Charlotte een geheimzinnig kistje ontvangt dat bestemd was voor haar overgrootmoeder Amalie met daarin een diamanten ring en een Noors familiewapen wordt ze gedwongen stil te staan bij een verleden dat ze eigenlijk altijd heeft weggestopt. Als ambitieuze chef-kok heeft ze haar leven strak georganiseerd en haar emoties zorgvuldig op afstand gehouden. De reis naar Noorwegen voelt daarom niet alleen als een fysieke terugkeer, maar ook als een confrontatie met zichzelf.

De afwisseling tussen het heden en 1951 werkt sterk. Vooral het verhaal van Amalie raakt. De wanhoop, de liefde en de belofte die boven het verleden hangt, geven het verhaal emotionele diepgang. Ik heb zelf geen tranen gelaten, maar ik voelde het wel. De brieven en de onzekerheid over wat er is gebeurd, zorgen voor een constante spanning die je door laat lezen.
De Noorse setting is prachtig beschreven: ruig, stil, bijna filmisch. Het versterkt het gevoel van gemis en verlangen. De romance in het heden, met Harrison, is subtiel en geloofwaardig, geen instant liefde, maar twee mensen die langzaam durven open te breken.
De Noorse dochter is een warme, meeslepende roman over familie, verlies en thuiskomen. Geen overdreven drama, maar echte emotie die blijft hangen.