Prachtig

In het begin is het lastig om in het verhaal te komen. Het is traag (inherent aan Japanse boeken over het algemeen, vind ik) en de hoofdpersoon is nog niet echt aansprekend. Maar langzamerhand gaat hij onder je huid zitten en wil je verder lezen. Wanneer de interactie met de 'salaryman' start wordt het boek schitterend. De ene mooie zin na de ander komt je tegemoet en het is af en toe lezen en herlezen om een zin tot zijn recht te laten komen.
Beide mannen hebben verliezen geleden en hebben daarover niet met hun omgeving kunnen praten. Daardoor zijn ze in zichzelf teruggetrokken en/of laten ze aan hun familie, vrienden, buren een gezicht zien dat niet het hunne is. Wat is het dat je dan wel je hart kunt uitstorten bij een vreemde die je tegenkomt? Is het de herkenning? Het jezelf in de ander zien?
De auteur heeft met Een bijna volmaakte vriendschap een prachtig boek geschreven dat tot nadenken stemt over pijn, verdriet en eenzaamheid. Maar ook over hoe je daar mee om kunt (leren) gaan. Erg mooi.