Viva Montalbano!

Susanna Mistretta is ontvoerd. Hoewel haar ouders niet rijk zijn, hoopt inspecteur Montalbano dat geld het doel is van de kidnappers. Iets anders – een verkrachting bijvoorbeeld – zou immers nog eens zo erg zijn en de hoop veel kleiner maken. Montalbano – nog herstellende van een schotwond – haalt weer alles uit de kast om de waarheid te achterhalen.

Meer dan ooit draait Het geduld van de spin om de figuur van Montalbano. Nochtans is hij officieel maar zijdelings bij de zaak betrokken, en heeft hij nog de zorgen nodig van zijn vriendin Livia. Misschien kan hij net daarom nog meer dan anders zijn eigen gang gaan én de aandacht naar zich toetrekken. Zo geeft Montalbano schwung aan een, toegegeven, enigszins voorspelbaar verhaal. Gelukkig zorgt hij voor een oplossing à la Montalbano: niet volgens de letter van de wet, maar wél overlopend van rechtvaardigheid. Montalbano had altijd al een gouden hart, maar zijn harde pantser begint nu wel barstjes te vertonen. Hij voelt zijn oude dag naderen en is bang voor de eenzaamheid. Net zoals Livia trouwens, met wie hij kibbelt en het even snel weer goedmaakt.

Montalbano groeit dus in zijn rol en wordt menselijker, wat niet wil zeggen dat hij zijn eigenzinnige trucjes nu zou laten. Maar wie zal hem dat kwalijk nemen? Ik kan alleen maar besluiten: viva Montalbano! En o ja, moet ik nog zeggen dat Camilleri weer verrekte grappig bezig is? Dat zijn we intussen wel gewoon, dunkt me.