Clichés

1 oktober 1999. In een dorp in de omgeving van Florence wordt een lijk aangetroffen in een winkel van religieuze artikelen: dat van de homofiele verkoper Stefano Micali. Dezelfde dag krijgt commissaris Ferrara een vreemde dreigbrief. Memento mori, staat er te lezen, wat zoveel wil zeggen als: denk eraan dat je moet sterven. Ferrara vermoedt dat dit iets te maken heeft met zijn onderzoek naar een beruchte seriemoordenaar, het Monster van Florence. Hij wordt echter gedwongen zijn mening te herzien wanneer nog enkele moorden worden gepleegd, telkens gevolgd door een dreigbrief. Blijkbaar gaat de moordenaar van Micali gewoon verder met moorden...

Scarabeo is een debuut, en daarmee is zowat alles gezegd. Er is duidelijk nog werk aan de winkel. Een soepele dialoog schijnt altijd heel moeilijk te zijn om neer te pennen, en dat blijkt hier nog maar eens. Al moeten we daarbij aantekenen dat de vertaling ook
debet kan zijn aan het stroeve taalgebruik. Ook aan de personages kan nog gesleuteld worden. Dat geldt zowel voor Ferrara, die maar niet tot leven komt, als voor de andere hoofdrolspelers. Wat Ferrara betreft komt het misschien nog goed, in Italië is intussen al een tweede deel in de reeks verschenen. Voor de andere personages is de kans verkeken. Ferrara maakt van homofilie een hoofdthema, en toch komt hij nauwelijks verder dan clichés. Ofwel zijn de mannen nog niet uit de kast gekomen, ofwel zoeken ze hun genot 's avonds in de openbare parken. Het enige lichtpunt is de aan haar geaardheid twijfelende Valentina.

Toch is het oordeel niet onverdeeld negatief. De verhaallijnen komen netjes samen, en Firenze is op zich al een sterk punt. Giuttari verdient na Scarabeo nog een tweede kans, maar het zal dan toch beter moeten zijn dan dit debuut.