Een beetje griezelen

een beetje lachen,Als er in thrillerland één anti-held rondloopt, dan is het wel Bartholomew Christian Crane. Hij drinkt, snuift cocaïne en is stamgast in een striptent. Maar wat meer is: Crane is ook advocaat. Een goeie bovendien: hij wint meestal zijn rechtszaken. Misschien heeft dat veel te maken met zijn instelling: 'Niets wordt bij de uitoefening van het strafrecht zwaarder overschat dan de waarheid.' Hij wil dan ook aanvankelijk niet eens weten of zijn cliënt, Thomas Tripp, schuldig is aan de moord op twee van zijn leerlingen. Als er al sprake is van moord, want de lichamen zijn nog altijd niet gevonden. Misschien zijn die meegenomen door de geest van de Vrouwe van het Meer, die er jaren geleden na een klopjacht door het ijs zakte. Wie zal het zeggen?
Verdwenen meisjes begint heerlijk, met snedige dialogen en een niet aflatende ironische ondertoon. Maar gaandeweg verandert de toon. Pyper creëert een treffend beeld van een stadje in verval. Enkel de gevangenis is er tegenwoordig nog het vernoemen waard. Het hotel waar Crane verblijft is al helemaal vergane glorie. Intussen begint Crane langzaamaan door te draaien, meegesleept als hij is door de verhalen en de schimmen uit het verleden die hij te verwerken krijgt. Pas na een pakkend einde begrijp je echt wat er aan de hand is. Verdwenen meisjes is een sfeervol, duister en ironisch getint boek. Een beetje griezelen en een beetje lachen.