Het positieve gevoel

Het concept hoeven we nauwelijks nog uit te leggen: (professor, wetenschapper, schrijver, historicus) doet een grote ontdekking die (Vaticaan, Tempeliers, Opus Dei: liefst iets christelijks) bedreigt, maar haalt na een (bloedstollende, langdradige, lachwekkende) achtervolging toch de bovenhand. Gelieve tussen de haakjes te schrappen wat niet past.

In Het Messias mysterie van de Duitser Andreas Eschbach vindt de Amerikaanse student Stephen de handleiding van een videocamera naast een skelet. Het kan verkeren, zou Bredero gezegd hebben. Alleen is het lijk een slordige tweeduizend jaar oud. Bijgevolg behoort het toe aan een tijdreiziger, en vermoedelijk ligt er ook nog ergens een camera. En wie zou er anders op het filmpje staan dan Jezus zelve? Geldschieter en mediabaas Kaun wordt erbij gehaald. In zijn dromen ziet hij het Vaticaanse zwijggeld al toestromen. Maar dat is buiten priester 'noem mij maar pater' Scarfaro gerekend, gewapend met een bevel van de paus zelf. Intussen laat ook Stephen zich zijn ontdekking niet zomaar afnemen.

Tijdreizen en andere beam-me-up-Scotty's, ze zijn aan mij niet besteed. Hou het maar simpel, dat is al moeilijk genoeg. Gelukkig laat Eschbach de reis op zich achterwege, of ik had me dood geërgerd. Hij beperkt zich tot enkele fantasievolle uitlatingen over dubbele skeletten en half herstelde gebitten. Wat eigenlijk wel prettig is om lezen maar nu ook niet zo inventief dat ik het zelf niet had kunnen verzinnen. Na een goeie 375 pagina's begint dan eindelijk de finale met een bezoekje aan een franciscanenklooster in de Negev-woestijn. In extremis volgen er ook nog een paar plotwendingen die de score doen fluctueren tussen 2 en 3 sterren. Net als je denkt: dat is nu een conclusie waar ik mee kan leven, smijt Eschbach het weer overhoop. Uiteindelijk, en ondanks de veelal zielloze personages, overweegt het positieve gevoel. Drie sterren dus. En nu moet je me excuseren, ik ga even aan Jezus vragen wat hij er zelf van vindt.