“Had hij maar zijn brood uit hun suikerveld getrokken en belegd met uien van armoe, dan was hij eervol gebleven.”

Mehmet Cantürk groeit op in het plattelandsdorp Dipsizkuyu waar religie en traditie het leven bepalen. Met zijn vader bewerkt hij een paar lappen grond waar ze suikerbieten verbouwen. Het is een eenvoudige leven zonder veel franje. Mehmet laat een oogje vallen op Hatice, het meisje van de dorpswinkel, maar haar ouders vinden hem geen goede partij vanwege zijn eenvoudige afkomst. Wat heeft hij ook meer te bieden dan wat suikerbieten?
Opgepoetste verhalen van dorpsgenoten die terugkomen van hun werk als gastarbeider doen Mehmet besluiten ook naar Nederland te vertrekken om zich daar verder te ontwikkelen. Mehmet is geschokt door de wereld waar hij in terecht komt maar weet zich te handhaven. Ver weg wordt Hatice uitgehuwelijkt aan een neef, maar die stuurt haar de volgende terug naar haar ouders. De dorpelingen denken te weten wat zij misdaan heeft en spreken er schande van.
Terug in Turkije voor een vakantie spreekt hij met de gevallen Hatice. Mehmet gelooft haar uitleg, maar nu is Hatice in de ogen van Mehmets moeder en oma geen partij meer, ze is een hoer. ’s Nachts vluchten Mehmet en Hatice naar vrienden, trouwen en nemen hun intrek in een rijtjeshuis in Tilburg. Wanneer Mehmet en Hatice met hun eerste kind Muhammed komen logeren in Dipsizkuyu wordt Mehmet door zijn vader in elkaar geslagen en verstoten.
Mehmet is even godvrezend, conservatief en rechtlijnig als zijn vader en dat speelt hem parten bij de opvoeding van zijn kinderen en het dagelijkse leven in Tilburg. Op zich is niet zijn diepgewortelde geloof het probleem maar de starheid waarmee hij het beleidt. Voor Mehmet gelden nog steeds de normen en waarden van het plattelandsdorp terwijl zijn omgeving zich aanpast aan het leven in Nederland. Als Mehmet een foute keuze maakt en het tegen begint te lopen is zijn leven eigenlijk voorbij.
Hülya Cigdem heeft een indringend familieportret geschreven over de wereld van verschil in waarden en normen van het Turkse platteland en het Nederlandse stadsleven. Op subtiele manier laat ze de aanvankelijke sympathie voor de hoofdpersoon langzaam afbrokkelen waardoor je ook als lezer met meer afstand naar de teloorgang van Mehmet kijkt. Cigdem weet goed vaart in het verhaal te houden en de spanning tot de uiteindelijke ondergang vast te houden. ‘De val van Mehmet’ is een oprecht verhaal en biedt en passant ook een leerzame kijk in de Turkse plattelandscultuur.