Broeierige sfeer, snoeihard maar dun verhaal

Killer country is na Payback het tweede deel in de Kaapstad-trilogie. Misschien wel het allerbeste van het boek is de prachtige cover. Nicol geeft in dit fictieve verhaal een inkijk in de problemen die Zuid Afrika nog altijd teisteren. Het nog altijd soms zichtbare maar zeker onderliggend racisme, corruptie en het feit dat een mensenleven niet veel waard is.
 
Nicol hanteert zijn pen,met soms staccato zinnen gelardeerd met straattaal. wat het verhaal in eerste instantie vaart geeft, maar soms de indruk wekt dat er dingen overgeslagen worden en/of niet goed uitgewerkt zijn. Dit lijdt ertoe dat het verhaal soms wat stilvalt. Goed gelukt is het creëren van een broeierige sfeer, je waant je als het ware in Zuid Afrika, in een soms wat absurdistische setting (deed mij soms denken aan de film “no country for old man”) daarentegen is er weinig spanning. Leuk gegeven is de playlist met killersongs, Het is echt een meerwaarde deze muziek op de achtergrond af te spelen tijdens het lezen.

Killer country is weliswaar een aardig boek, maar onderscheidt zich buiten een mooie scenery nergens, wel worden de voorwaarden gecreëerd voor het laatste deel uit de serie (Black Heart) met zelfs een ware cliffhanger.

Spanning 2
Plot 3
Leesplezier 3
Schrijfstijl 4
Originaliteit 3
Psychologie 3