Geen absolute topper, maar zeker niet slecht en heel meeslepend

Uitgelezen dus: 'De drie duifkes' van Hilde van Mieghem. Voor de leeskring, met tegenzin aan begonnen wegens - niks persoonlijks - geen fan van de auteur, een flaptekst die mij niet aanspreekt en een setting (rondom WO II) die ik eerlijk gezegd een beetje beu ben in de literatuur. Uiteindelijk viel het beter mee.
Om het kort en bondig te houden: het is meer dan een "statementroman van een mannenhaatster". Er zit nuance in, ook vrouwen kunnen monsters zijn, er zijn vele grijze zones en mooie schakeringen in verschillende lagen "slecht". Een pak meer diepgang en evolutie dan ik verwacht had. Verder is de opbouw van het boek zeer goed. Er is veel te beleven, er gebeurt veel en er zitten veel personages in, maar elk personage gaat "echt" aanvoelen, doet ertoe en biedt meerwaarde, terwijl het verhaal meesleept en maar weinig dipjes kent in die 400 bladzijden. Chapeau.
Minpuntjes: wat schrijfstijl op zich betreft steekt het boek er niet echt bovenuit. Weinig memorabele zinnen, al hoeft dat niet per sé natuurlijk, maar ik heb daar als lezer wel een enorm zwak voor. En dan zijn er nog de foutjes. Geen absolute schande, maar het inconsequente gebruik van de regeltjes bij "ge" en "gij" (de ene keer wel juist, de andere keer fout) stoorde mij wat, omdat het niet eenmalig was. Tot slot het einde: ik vond het voor de hand liggen. Maar da's misschien omdat ik zelf ook wel eens naar zo'n einde neig 😅.
Hoe dan ook: geen absolute topper, maar zeker niet slecht en zelfs heel meeslepend 👍