Zo mooi dat het bijna licht geeft

Ik heb geen idee hoe ik het gros van de namen in dit kleine boekje moet uitspreken, maar het geeft niet. Het is mooi.
"Het vreemde en aangrijpende leven van Prita Barsacu" (maar dan met accenten erbij die ik niet eens op een toetsenbord vind) telt slechts een 120-tal bladzijden. Aansluitend in het boekje nog een extraatje in de vorm van de tekst "Begrafenisrituelen". In zijn geheel beslaat het kleinood 142 bladzijden van een zelden geziene schoonheid. Want dat is het.
Het verhaal is inderdaad vreemd en aangrijpend - over een intelligent en bovenal nieuwsgierig jongentje dat opgroeit in een achtergesteld deel van Roemenië, omringd door armoede, krankzinnigheid en geweld - maar wat het écht zo betoverend maakt, is dat precies de juiste situaties, landschappen, observaties en gebeurtenissen uitgelicht worden door het benoemen van precies de juiste details. Dat alles netjes gerangschikt (zoals Prita zelf zou doen met zijn gevonden diertjes) in korte, simpel en helder getitelde hoofdstukjes.
De eerste zin van het eerste hoofdstuk zet je meteen in de startblokken, hou je vast:
"Prita Barsacu was dertien toen hij op het punt stond te sterven doordat het werpnet dat hij voor zonsopgang uit het water had proberen te halen, hem over de reling van de boot trok."
Toegegeven: in het begin is het soms wat wennen met de vele, soms vreemde namen en de zinnen die soms lang en vertakkend over de bladzijden kabbelen. Maar eens je in het verhaal zit, raak je er maar moeilijk uit. Ik toch, en da's voornamelijk wat telt.