Coming-of-age is populair, maar zelden kom je iets tegen dat het zó goed vat.

Als kind en als puber las ik wel wat. Als jongvolwassene schakelde ik vooral over op non-fictie en verdwenen de romans naar het achterplan. Toen ik voor leerkracht ging studeren, moest ik stapels jeugdboeken lezen. Met plezier, maar ik maakte de opleiding niet af. Toen ik in de bibliotheek ging werken, pikte ik de liefde voor fictie weer helemaal op. Er kwamen recensies voor de nieuwsbrief en de website en ik werd leeskringbegeleider. Toen pikte ik “Skippy tussen de sterren” op. Ik had hem al een aantal keer in het rek zien staan – een nogal lijvig boek – voor ik overstag ging.
Het boek maakte op vele vlakken een ongelooflijke indruk op mij: het begint met de dood van het hoofdpersonage, waarna wordt teruggespoeld om het hele verhaal uit de doeken te doen. De kleurrijke personages (13-jarigen op een Ierse kostschool) geven zo veel schwung aan het boek dat het plezier van de bladzijden af spat. Ook verhaaltechnisch – de tijd die genomen wordt om de karakters uit te diepen, de spanningsboog (mede door het einde dat je ziet aankomen zonder de omstandigheden al te kennen), … zit het geheel perfect. Maar bovenal: dat opgroeien. De stappen in het leven, de verliefdheden, alles kwam binnen alsof ik zelf weer kind was. Vanaf dan werd ik zelf zowat verliefd op het zogenaamde coming-of-age-genre, maar zelden kwam ik boeken (of films) tegen die het zó goed vatten.